هرچه داریم همه از کرم عباس است...
هر که با خامنه ای شد بدگمان--- حق ندارد پانهد دراین مکان
روزي مرد کوري روي پلههاي ساختماني نشسته و کلاه و تابلويي را در کنار پايش قرار داده بود روي تابلو خوانده مي شد:
من کور هستم. لطفا کمک کنيد .
روزنامه نگار خلّاقي از کنار او مي گذشت نگاهي به او انداخت، فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.
روزنامه نگار چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اينکه از مرد کور اجازه بگيرد تابلوي او را برداشت آن را برگرداند و اعلان ديگري روي آن نوشت و تابلو را کنار پاي او گذاشت و آنجا را ترک کرد.
عصر آن روز روزنامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است ، مرد کور از صداي قدم هاي روزنامه نگار او را شناخت و خواست اگر او همان کسي است که آن تابلو را نوشته بگويد که بر روي آن چه نوشته است!
روزنامه نگار جواب داد: چيز خاص و مهمي نبود ،من فقط نوشته شما را به شکل ديگري نوشتم و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هيچ وقت ندانست که او چه نوشته است ولي روي تابلوي او خوانده مي شد:
امروز بهار است ، ولي من نمي توانم آن را ببينم !!!!!
حرف دل:
خدايا کمکم کن. من نميتونم بهار را ببينم. من خودم با دستاي خودمممم، خودمو کور کردم.
منبع وبلاگ پیاده تا عرش
گویند که زمانی در شهری دو عالم می زیستند . روزی یکی از دو عالم که بسیار پرمدعا بود ٬ کاسه گندمی بدست گرفت و بر جمعی وارد شد و گفت :
" این کاسه گندم من هستم " ( از نظر علم و ... ) و سپس دانه گندمی از آن برداشت و گفت :
" و این دانه گندم هم فلان عالم است " و شروع کرد به تعریف از خود .
خبر به گوش آن عالم فرزانه رسید . فرمود به او بگوئید :
" آن یک دانه گندم هم خودش است ٬ من هیچ نیستم . "